Hoe Boris ‘Boem-Boem’ Becker geïnspireerd heeft tot het eten van bananen. | Itineraries of taste

Hoe Boris ‘Boem-Boem’ Becker geïnspireerd heeft tot het eten van bananen.

Hoe Boris ‘Boem-Boem’ Becker geïnspireerd heeft tot het eten van bananen.

Elke zomer wordt het jaarlijkse tennistoernooi op gras in Wimbledon, Zuidwest-Londen, gebruikt voor een potje intens, bijna concurrerend, fruiteten. In de stands eten tennisfans aardbeien - ongeveer twee miljoen in de twee weken van 2015 - gedrenkt in 7.000 liter room en doorgespoeld met 28.000 flessen Lanson champagne. Maar op de tennisbaan is er een andere fruitsoort de koning: de banaan.

Vorig jaar werden er alleen voor de spelers maar liefst 15.000 bananen gekocht; Als u weet dat er 256 deelnemers waren in de enkele mannen- en vrouwencompetitie, kunt u uitrekenen dat dit overeenkomt met 50 bananen per speler - of zelfs meer, want vele deelnemers gaan niet verder tot in de latere rondes. Dit fruit wordt in deze sport vooral gegeten dankzij één man, een Wimbledon-legende die het spel in de jaren 1980 deed zinderen. Boris Becker.

Boris Becker kreeg voor het eerst wereldwijde aandacht in het jaar 1985. Zijn vuurrood haar en zijn knullig 17-jaar oude frame spraken tot de verbeelding van de tennisfans nadat hij onverwachts de finalematch van Wimbledon won. Hij werd de jongste tennisspeler die het prestigieuze toernooi ooit won, en ook de eerste Duitser en de eerste speler die nog niet in de top 16 ranking stond van de organisatoren, en tijdens het toernooi werkte hij zichzelf op tot sterrenspeler.

Becker heeft Wimbledon ooit eens beschreven als de "Mount Everest" van de tennis. Voor iemand die zich niet in die top 16 bevindt is het bijna een onoverkomelijk obstakel. En toch is het Becker in 1985 gelukt. Het was zijn eerste poging en hij versloeg de 27-jarige Kevin Curren die op de achtste plaats in de ranking stond met 6-3, 6-7, 7-6, 6-4, op het Centre Court, terwijl het er 28°C warm was.

Niets zou nog hetzelfde zijn na de razendsnelle opkomst van Boris Becker. Zijn overwinning betekende het einde van het ouderwetse Wimbledon en maakte de weg vrij voor de moderne professionele sport die we vandaag de dag kennen. Maar samen met de spanning en sensatie, de atletische, theatrale duiken en schijnbaar onmogelijke backhand, wordt vooral de manier herinnerd waarop Becker op Wimbledon bananen at.

Boris Becker is op 22 november 1967 geboren in Leimen, een stad in het vroegere West-Duitsland. Als enig kind begon hij te tennissen toen hij acht was bij de lokale tennisclub, die was opgericht door zijn vader die architect was. Zijn snelle, accurate opslag en agressieve volleys aan het net, vormden de basis van zijn spel, waardoor hij een goede reputatie kreeg en de bijnaam "Boem Boem" Becker.

Het jaar na zijn verzengend Wimbledondebuut won Becker opnieuw, door de nummer 1 van de wereld, Ivan Lendl, te verslaan. Hij heeft in zijn hele carrière zeven keer de Wimbledon-finale gewonnen, en dus drie keer het volledige toernooi gewonnen.

Tijdens het door Becker gedomineerde decennium (zijn laatste deelname in een Wimbledon-finale was in 1995), was een van de meest memorable beelden dat van hem als hij tussen de sets door snel een paar bananen naar binnen werkte op het Centre Court. Bananen vormen omwille van veel redenen het perfecte eten voor tennissers. Ze zijn gemakkelijk mee te nemen en kunnen snel geopend worden. En de gemiddelde banaan weegt 126 en zit bomvol energie: er zitten 111 opeengepakte calorieën in per stuk, en dit in drie soorten koolhydraat (sucrose, glucose en fructose), plus een hoge concentratie kalium, waarmee spierkrampen worden vermeden.

Maar Becker was eigenlijk niet de eerste tennisser die bananen begon te eten. De Australiër Ken Rosewall stond in de jaren 1960 al bekend om af en toe een banaan op het tennisplein te eten, de coach van John McEnroe bewaarde in de jaren 1970 altijd een emmer bananen op het plein tijdens zijn trainingen in de Port Washington Academy en Martina Navratilova nam in het begin van de jaren 1990 de banaan op als hoofdwapen in haar strijd op het plein. Maar Becker was zeker de meeste flamboyante en succesvolste speler die met een banaan woedend staan schermen heeft en hij heeft het voorbeeld gegeven voor spelers zoals Rafael Nadal, Roger Federer, Caroline Wozniacki en Venus Williams, die allen bananen aten op het plein.

Maria Sharapova was zelfs verwikkeld in controverses tijdens de US Open in 2006, toen haar vader Yuri (die ook haar coach was) naar haar zwaaide met een banaan, ter herinnering dat ze iets moest eten, wat ze dan ook deed. Toen men haar er achteraf over aansprak (coachen tijdens de match is tegen de regels), antwoordde Sharapova boos: "Ik heb net de US Open gewonnen en u vraagt me iets over een banaan."

De Britse nummer 1, Andy Murray, is een uitzondering als het om bananen gaat. In zijn autobiografie van 2008, Coming of Age, gaf hij toe dat hij ze niet echt lekker vindt: "Om eerlijk te zijn vind ik dat bananen een zielig soort fruit zijn... ik heb het eerder voor perziken of pruimen." Maar Murray at wel bananen op de Australian open van 2013 toen hij Roger Federer versloeg.

Naast het plein draagt het eten van bananen door Becker ook een diepe politieke betekenis. Voor de Duitsers was de banaan een symbool voor zowel de na-oorlogse scheiding als van haar hereniging later; en het was een eenvoudige manier om de rijkdom van West-Duitsland te tonen in vergelijking met de armoede in Oost-Duitsland.

Omwille van het communisme werd er gedurende 40 jaar geen banaan gezien in Oost-Duitsland (hoewel het er in de latere jaren dankzij verzendingen uit Cuba wel gevonden kon worden rond Kerstmis). In zijn memoire van 1992 schreef de voormalige Oost-Duitse leider Erich Honecker: "DDR-burgers hebben onder socialistisch bewind misschien niet altijd bananen gehad, maar ze konden wel rekenen op werkgelegenheid en veiligheid." Toen de West-Duitsers hun familie en vrienden bezochten in het oosten, brachten ze vaak trossen van het waardevolle fruit mee als geschenk.

In West-Duitsland stond de banaan namelijk symbool voor sterkte en succes. In juli 1957, stond bondskanselier Konrad Adenauer buiten de Bundestag met een banaan te zwaaien, die hij beschreef als "paradijselijkemanna". Hij was net terug van gesprekken in Rome waar hij de garantie kreeg in het oprichtingsverdrag van de Europese Economische Gemeenschap (voorganger van de EU), dat West-Duitsland tariefvrij een onbeperkte hoeveelheid bananen mocht importeren. "Het vertegenwoordigt de hoop van velen onder ons en de noodzaak voor ons allen!" verklaarde hij.

Toen op 9 november 1989 de Berlijnse muur viel - vijf jaar na de eerste zege van Becker op Wimbledon en slechts enkele maanden na zijn derde zege - werd de banaan een belangrijk symbool van de hereniging. Er verschenen stickers op auto’s met twee bananen op die de letter "D" van Duitsland vormden voor, samen met slogans als "Duitsland Bananenrepubliek,RIP”.

En zelfs na zijn pensioen is de fruitinvloed van Becker wijdverspreid in de tenniswereld. In een recent interview, zei Matthew Bellamy, zanger van de stadionvullende band Muse, dat hij dankzij de Duitser een fan is van bananen. "Ik eet voor elk optreden bananen", zei hij. "Ik heb het ritueel overgenomen door als kind te kijken naar Boris Becker. Toen hij Wimbledon won, at hij altijd enorm veel bananen tussen de sets. En ik dacht bij mezelf: Dat moet een geheim wapen zijn."

U bent misschien ook geïnteresseerd in

X